W jaki sposób Antygona jest centralną postacią lub protagonistką w sztuce Antygona Sofoklesa?

Można by stwierdzić, że Antygona jest bohaterką sztuki nazwanej jej imieniem, ponieważ większość wydarzeń, które mają miejsce w sztuce, a na pewno te najważniejsze, są wynikiem jej działań.

Toczy się wielka debata, czy bohaterem sztuki jest Antygona czy Kreon. Choć można zdecydowanie opowiedzieć się za Kreonem, to samo można powiedzieć o Antygonie, ponieważ to ona sprawia, że w sztuce dzieje się wiele bardzo ważnych rzeczy. Gdyby nie jej odważne przeciwstawienie się Kreonowi i odmowa wykonania jego rozkazu, by nie grzebać swojego brata Polinejkesa, jest niemal pewne, że pod koniec sztuki Antygona, syn Kreona Hajmon i żona Kreona Eurydyka nadal by żyli.

To, że wszyscy oni popełnili samobójstwo, jest bezpośrednią i tragiczną konsekwencją odważnego sprzeciwu Antygony. Gdyby się ugięła i posłuchała rozkazu Kreona, żadna z tych śmierci nie miałaby miejsca. Przeciwstawiając się Kreonowi z powodu wierności wyższemu prawu moralnemu, Antygona nieświadomie zapoczątkowała serię wydarzeń, które zakończą się tragedią. To właśnie, bardziej niż cokolwiek innego, czyni ją główną bohaterką klasycznej sztuki Sofoklesa.

Dlaczego Holdenowi podoba się muzeum w „Buszującym w zbożu”?

Holden Caulfield w okresie dorastania doświadczył kilku traumatycznych wydarzeń i przez całą powieść zmaga się z trudnymi uczuciami. Holden szczególnie boi się dorastania i stania się dorosłym. Każdego dorosłego postrzega jako „fikcję” i rozpaczliwie pragnie pozostać nastolatkiem. Lęk Holdena przed przyszłością wzmaga jego sentyment do przeszłości, wspomina miłe doświadczenia z dzieciństwa, kiedy odwiedzał Muzeum Historii Naturalnej. Kiedy Holden wspomina swoje miłe doświadczenia z dzieciństwa w muzeum, mówi,

Najlepsze w tym muzeum było to, że wszystko zawsze stało tam, gdzie stało”.

Uwagi Holdena ujawniają jego przywiązanie do przeszłości, które jest związane z jego relacją ze zmarłym bratem, Allie. Holden nigdy nie poradził sobie odpowiednio ze śmiercią Alliego i z trudem radzi sobie z dalszym życiem. Jego zamiłowanie do przeszłości jest bezpośrednio związane z uczuciami do młodszego brata i strachem przed wejściem w świat dorosłych. Holden wyraża swoje pragnienie pozostania w przeszłości, gdzie wszystko jest takie samo i nieskażone, mówiąc,

Pewne rzeczy powinny pozostać takimi, jakimi są. Powinno się móc je włożyć do jednej z tych wielkich szklanych gablot i zostawić w spokoju. Wiem, że to niemożliwe, ale i tak szkoda. Tak czy inaczej, myślałem o tym wszystkim podczas spaceru.

Ogólnie rzecz biorąc, Holdenowi podoba się to, że eksponaty w Muzeum Historii Naturalnej pozostają niezmienne i nigdy się nie zmieniają, tak jak chciałby, żeby działało życie. Holden z natury pragnie pozostać nastolatkiem i nigdy się nie zmieniać, tak jak stałe eksponaty w szklanych gablotach; boi się przyszłości i chce pozostać młody i niewinny.

” Ania z Zielonego Wzgórza ” – dlaczego Maryla nie chciała skrytykować Ani za jej uwagi na temat kazania pastora.

Jako jej opiekunka i starsza, bardziej stateczna osoba, Maryla wie, że powinna potępić krytykę Ani dotyczącą kazania pastora w rozdziale 11. Ania mówi, że kazanie było zbyt rozwlekłe i że gdyby ona była kaznodzieją, jej kazania byłyby krótkie i zwięzłe. Ania stwierdza też, że jej zdaniem pastor cierpi na brak wyobraźni. Mówi Maryli, że pozwoliła, aby jej umysł błądził w jej własnych myślach, gdy kaznodzieja mówił dalej.

Maryla nie może zganić Anny, ponieważ dziewczyna powiedziała na głos wiele z tego, o czym Maryla od dawna skrycie myślała, ale nigdy nie mówiła. Ponieważ Maryla ma wrażenie, że Ania mówi tylko prawdę, wie, że byłoby hipokryzją krytykować ją za to. Myśli Maryli są opisane w następujący sposób:

„Maryla czuła bezradnie, że to wszystko powinno być surowo zganione, ale powstrzymywał ją niezaprzeczalny fakt, że niektóre z rzeczy, które powiedziała Ania, zwłaszcza o kazaniach pastora i modlitwach pana Bella, były tym, co ona sama naprawdę myślała w głębi serca od lat, ale nigdy nie dała temu wyrazu „.

Jaki jest temat trzeciego dnia ” Dekameronu „? Jakie rzeczy przychodzą Ci na myśl, kiedy przeglądasz te opowiadania?

Głównym tematem Dnia trzeciego, jest siła pożądania i jego zdolność do pokonania natury moralnej. Większość z dziesięciu opowiadań dotyczy seksualności człowieka w takiej czy innej formie. Podkreślają one fakt, że zarówno duchowni, jak i zwykli ludzie są podatni na dyktat pożądliwości. Można odnieść wrażenie, że Boccaccio satyryzuje fałszywą prawość, jaką w życiu codziennym przejawiają duchowni rzymskokatoliccy, klasy kupieckie i robotnicze.

Na przykład w pierwszym opowiadaniu Masetto udaje niemowę i staje się swego rodzaju utrzymankiem dla gromadki zakonnic i ich opatki. Wszystkie kobiety cieszą się z nocnych schadzek z nim, a opatka w końcu  zatrzymuje jego usługi seksualne na całe życie. W tym opowiadaniu cały żeński zakon współdziała, aby spełnić dyktat swoich żądz.

Inna historia (szósta historia dnia trzeciego) opowiada o tym, jak pewien mężczyzna zaspokaja swoją żądzę posiadania pięknej kobiety, uciekając się do podstępu. I tak Ricciardo (sam żonaty) zakochuje się w Catelli. Chce się z nią przespać, ale kobieta jest tak zauroczona swoim mężem (Filippello), że nie chce się z nim przespać. Ricciardo ucieka się więc do podstępu: informuje Catellę, że jej mąż ma romans z jego (Ricciardo) żoną. Następnie chytry podstępny oszust sugeruje, że Filippello zamierza zażyć przyjemności z żoną Ricciarda w domu publicznym. Catella daje się nabrać na ten podstęp i zamiast z Ricciardo (który, jak sądzi, jest jej mężem, Filippello), sypia z nim. Kiedy odkrywa swoją pomyłkę, jest wściekła. Ricciardo uspokaja ją jednak swoimi słodkimi słowami i łagodnym sposobem bycia. W końcu Catella decyduje się kontynuować pozamałżeński związek z Ricciardo, „przekonawszy się w ten sposób, o ileż smaczniejsze są pocałunki kochanka od pocałunków męża…”.

Kolejna opowieść z trzeciego dnia świadczy o sile pożądania i jego zdolności do zepsucia niegdyś nieskazitelnego charakteru. W dziesiątym opowiadaniu Alibech jest niewinną dziewczyną, która pragnie dowiedzieć się, w jaki sposób może wypełniać nakazy wiary chrześcijańskiej. Postanawia więc poszukać religijnego mentora, a w swojej wędrówce natrafia na Rustico, religijnego pustelnika. Rustico ze swej strony jest podniecony seksualnie przez młodą, pełną życia dziewczynę. Postanawia więc podstępem nakłonić ją do utraty dziewictwa, używając języka duchowego, by opisać akt seksualny jako rodzaj transformującego egzorcyzmu. Nazywa to „wrzuceniem diabła (z powrotem) do piekła”. Mówi się, że ta historia jest jedną z najbardziej sprośnych opowieści w Dekameronie. Jedno jest pewne: podkreśla ono siłę pożądania i to, że nawet szanowane osobistości mogą paść ofiarą jego mocy.

” Folwark zwierzęcy ” – w jaki sposób świnie zaczynają zachowywać się jak ludzie?

Wkrótce po przejęciu władzy Napoleon zaczyna gnębić inne zwierzęta w gospodarstwie, podczas gdy świnie cieszą się wieloma przywilejami. W rozdziale 6 świnie zaczynają zachowywać się jak ludzie, angażując się w handel z innymi rolnikami i zajmując dom na farmie. Świnie śpią też w starym łóżku pana Jonesa, a Napoleon kontynuuje swoje tyraniczne rządy. Podobnie jak ich poprzedni despotyczny pan, Napoleon zachowuje się jak człowiek, zabijając inne zwierzęta podczas „czystki”. Po zniszczeniu wiatraka świnie znajdują whisky pana Jonesa i zaczynają zachowywać się jak ludzie, spożywając alkohol. Pod koniec noweli świnie zachowują się jak ludzie, chodząc w pozycji wyprostowanej i nosząc ubrania. W ostatniej scenie noweli zwierzęta zaglądają przez okno domu i obserwują Napoleona grającego w karty z panem Pilkingtonem. Wywiązuje się kłótnia, która prowadzi do bójki. Podczas bójki zwierzęta stojące na zewnątrz nie potrafią odróżnić świń od ludzi.

” Faust ” – dlaczego podczas Nocy Walpurgi Mefistofeles i Faust ukrywali się, a potem dołączyli do zabawy?

Noc Walpurgi wywodzi się z niemieckiej tradycji o czarownicach i jest rzekomo dniem, w którym więź między żywymi i umarłymi jest silna. (Włączenie tego święta, które nie występuje w innych wersjach opowieści o Fauście, jest częścią próby Goethego, by uczynić historię Fausta istotną dla Niemiec).

Powodem, dla którego Faust się ukrywa, jest to, że nikczemne postacie i zło, jakie uosabiają ich uczestnicy, są grzeszne. Faust nie chce uznać tej części swojej natury, a nawet tego, że dobro i zło w ogóle istnieją. Mefistofeles gra na dumie Fausta, drwiąc z jego ofiary, gdy ta się ukrywa, a jednocześnie obiecując Faustowi jeszcze większą wiedzę, której ten pożąda.Mefistofelesowi udaje się zaatakować pychę Fausta; przekonuje go, by wyszedł z ukrycia. Aby osłodzić transakcję, przedstawia kobiety wielkie i piękne z przeszłości, odwołując się do śmiertelnej żądzy Fausta, jak również, po raz kolejny, do jego pragnienia wiedzy, kusi go. Faust, przekonany podstępem sługi, przyłącza się do tańca.

” Dżuma ” – dlaczego zbrodnia Cottarda nie jest nigdy konkretnie ujawniona? Czy charakter tej zbrodni ma znaczenie?

Znajomość szczegółów przeszłego życia Cottarda może dać dodatkowy wgląd w jego charakter. Jednak charakter popełnionego przez niego przestępstwa ma mniejsze znaczenie niż wpływ, jaki ma ono na jego obecne działania. Próba samobójcza i strach przed aresztowaniem świadczą o tym, jak bardzo prześladuje go zbrodnia. Ponieważ żyje w ciągłym strachu, jest w stanie nawiązać kontakt z innymi tylko wtedy, gdy oni również obawiają się rozprzestrzeniającej się plagi. Sposób, w jaki wykorzystuje nieszczęście innych, by sprzedawać kontrabandę, sugeruje, że ma za sobą historię oszustwa. Ostatecznie do aresztowania doprowadza jego niestabilność i niekonsekwentne działania w reakcji na kryminalną przeszłość, a nie samo przestępstwo.

Kto w filmie „Dzika kaczka” daje Hedvidze dziką kaczkę?

Odpowiedź na to pytanie można znaleźć w akcie II, kiedy Gregers odwiedza mieszkanie Hjalmara i ojciec Hjalmara pokazuje mu różne zwierzęta, które trzymają w domu, w tym dziką kaczkę podarowaną Hedvidze. Ekdal wyjaśnia, że pośrednio kaczka została podarowana Hedvidze przez ojca Gregersa, który strzelał do kaczki, ale nie udało mu się jej zabić. Kaczka wpadła na dno jeziora, ale wyłowił ją pies Hakona. Pettersenowi, służącemu Hakona, kazano zabić kaczkę, ale Ekdal namówił go, by mu ją oddał, a on podarował dziką kaczkę Hedvidze. Oczywiście już sam tytuł sztuki wskazuje, jak ważnym symbolem jest ta dzika kaczka. Zwróć uwagę, jak Ekdal wyjaśnia, dlaczego Hakon zranił tylko kaczkę:

„Strzelał z łodzi, widzisz, i sprowadził ją na ziemię. Ale wzrok twojego ojca nie jest teraz zbyt dobry. Tak, ona była tylko ranna „.

Jest to oczywiście ważna wskazówka, która łączy postępującą ślepotę Hedvigi z tożsamością jej ojca, który – jak sugeruje sztuka – jest owocem nieślubnego romansu Hakona z Giną, zanim ta wyszła za Hjalmara. Dzika kaczka jest również symbolem wpływu, jaki Hakon wywiera na Ginę i jej nową rodzinę, utrzymując ich w „zranionym” stanie dzięki swojej hojności. Tak samo jak dzika kaczka jest trzymana przez Hedvigę, chociaż nie potrafi latać.

” Boska komedia ” – czym są kręgi Niebieskie?

W części Paradiso swojej ” Boskiej komedii „, Dante prowadzi czytelników przez dziewięć sfer lub kręgów Nieba, a następnie do Empyreanu. Przyjrzyjmy się pokrótce każdemu z tych kręgów.

W Pierwszym Niebie, sferze Księżyca, Beatrycze i Dante dyskutują o naturze woli i stanie dusz w Niebie. W Drugim Niebie, sferze Merkurego, Dante i Beatrycze dyskutują o zemście Boga i zadośćuczynieniu.

W Trzecim Niebie, sferze Wenus, Dante spotyka kilka dusz, które przeszły przemianę od romantycznej namiętności do świętości, ponieważ zdały się na Boga. Dante dowiaduje się także, w jaki sposób Bóg działa na dusze na różne sposoby.

W czwartym niebie, w sferze Słońca, Dante spotyka św. Tomasza i św. Bonawenturę, którzy mówią o franciszkanach i dominikanach oraz o mądrości i sądzie. W piątym niebie, w sferze Marsa, Dante zastanawia się nad krzyżem i rozmawia z przodkiem o jego rodzinnej Florencji.

W szóstym niebie, w sferze Jowisza, Dante poznaje Bożą sprawiedliwość i Boży umysł. W Siódmym Niebie, sferze Saturna, Dante spotyka dusze kontemplacyjne i widzi złotą drabinę światła. W Ósmym Niebie, sferze Gwiazd Stałych, Dante zyskuje nowe spojrzenie na Ziemię i uczy się o wierze, nadziei i miłości.

W Dziewiątym Niebie, Primum Mobile, Beatrycze mówi o nadchodzącym odkupieniu świata, a Dante widzi aniołów. Wreszcie w Empyreanie Dante spotyka świętego Bernarda i Najświętszą Maryję Pannę. Następnie otrzymuje wizję Trójcy Przenajświętszej.

Kiedy Holden pisze kompozycję dla Stradlatera w „Buszującym w zbożu”, czy oznacza to izolację?

Izolacja Holdena wyraża się w tym, że podczas gdy Stradlater wychodzi na randkę, Holden siedzi sam w akademiku i odrabia pracę domową za współlokatora. Już we wczesnych rozdziałach widać, że Holden nie ma w Pency Prep żadnych prawdziwych przyjaciół.

Utwór Stradlatera ma być o pokoju w domu, który można opisać. Holden postanawia napisać o rękawicy baseballowej swojego zmarłego brata, ponieważ jest głęboko przygnębiony jego śmiercią i nie pogodził się z żalem po stracie brata.

„Zamiast opisywać pokój czy dom, Holden pisze opis rękawicy baseballowej swojego młodszego brata Alliego. Allie zmarł na białaczkę w 1946 roku, kiedy rodzina przebywała w Maine”.

Rękawica Alliego, na której widnieje zielony napis, symbolizuje izolację. Grając w baseball, Allie czuł się oddzielony od swoich kolegów z drużyny. Zamiast skupiać się na grze, pisał wiersze na swojej rękawicy, gdy grał na boisku.

„Allie pisał wiersze na całej rękawicy, żeby mieć co czytać, kiedy nudzi się na boisku. Holden bardzo lubił swojego brata i omawia jego reakcję na śmierć Alliego. Kończąc esej, Holden słyszy chrapanie Ackleya i komentuje, że trzeba współczuć Ackleyowi, gdy weźmie się pod uwagę wszystkie jego problemy”.

Im bardziej Holden koncentruje się na zmarłym bracie, tym bardziej czuje się samotny. Nie nawiązuje kontaktu z otaczającymi go ludźmi, ale skupia się na osobach, które są wspomnieniami, jak Allie i Jane Gallagher.

Głęboki, nierozwiązany smutek Holdena po stracie brata, osoby, która według niego była lepsza od niego, która nie powinna była umrzeć w tak młodym wieku, świadczy o poczuciu winy za to, że żyje. Holden zadaje sobie pytanie, dlaczego wciąż tu jest, skoro jego brat, który był od niego mądrzejszy i milszy, już nie żyje.

Jednym z głównych pytań, które Holden zadaje w książce i na które nigdy nie otrzymuje satysfakcjonującej odpowiedzi, jest pytanie, jak to możliwe, że młody człowiek umiera, a świat, jego rodzina, akceptuje to i żyje dalej. Holden jest zły na swoją rodzinę za to, że poradziła sobie ze śmiercią Allie, jest zły na świat za to, że nie przestał żyć po śmierci jego młodszego brata. Jest zły na życie za to, że jest tak niesprawiedliwe.